هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
هشیار زیستن نه ز قانون حکمت استدر کارخانه ای که نظامش به غفلت است
این کنج عزلتی که گرفته است شیخ شهردر چشم اهل دید کمینگاه شهرت است
بند از دهان کیسه گشودن، نه از زبانای خواجه در طریقه ما شکر نعمت است
سوداگرست هر که دهد زر به آبرویآن کس که بی سؤال دهد اهل همت است
دشت گشاده را نشود بستگی نصیبسین سخا کلید در باغ جنت است
از تیغ آفتاب گل و لاله رنگ باختشبنم هنوز مست شکرخواب غفلت است
در کاسه سری که بود فکر آب و نانچون آسیا همیشه پر از گرد کلفت است
یک کشتی درست به ساحل نمی رسدزین شورشی که در سر دریای وحدت است
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گوهر ز اشک ابر سرانجام می کندصائب کسی که همچو صدف پاک طینت است
Sanma hüşyarlığı sən hikmətdir,Bu cahanın hər işi zillətdir.
Şəhərin şeyxi olub guşanişin,Bu da bir cür tələdir, şöhrətdir.
İntiqam hissini boğmaq özü də,Bizcə, ey xacə, böyük nemətdir.
Kim ki, zorla alır öz abrusunu,Bu da alverdi, fəqət, himmətdir
Ki, verib fikri su ilə çörəyə,Bir dəyirmandı işi, zəhmətdir.
Bir gəmi sahilə çıxmaz buradan,Bu dəniz sahili yox, vəhdətdir.
Gün başı üstün alıb, şehsə yatırGül yanağında, bu da qəflətdir.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Kim buluddan göhər almış, Saib,Bil, sədəf tək o da pak niyyətdir.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-1872
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Çəkmə, ey dust, məni məscidi-viranə san,Genə çəksən də məni, çək barı meyxanə sarı,
Ey dil, rəva deyil ki mən əğyarə yalvarımEy dil, rəva deyil ki mən əğyarə yalvarım,Sən rəhnümalıq eylə, gedim yarə yalvarım.
Bu diyari-Kərbəla, bu sən, xudahafiz, HüseynBu diyari-Kərbəla, bu sən, xudahafiz, Hüseyn.Karivan yolandı Şamə, mən xüdahafiz, Hüseyn.
Gəraylı: Görə bilməm ariziniGörə bilməm arizini,Tutubdur sər-basər zülfün,