زلف کج تو سلسله جنبان آتش است
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
زلف کج تو سلسله جنبان آتش استهندو همیشه در پی سامان آتش است
هر چشمه را به راهنمایی سپرده اندپروانه خضر چشمه حیوان آتش است
در عهد خوی گرم تو چون داغ لاله چرخپای به خواب رفته دامان آتش است
بر داغ ناامیدی ما رشک می بردپروانه ای که چتر سلیمان آتش است
از شور ماست کان ملاحت جهان عشقاشک کباب ما نمک خوان آتش است
هر نکته ای ز عشق، بهاری است دلفروزدر هر شرر نهفته گلستان آتش است
دارد ز بیقراری ما خار در جگردودی که گردباد بیابان آتش است
بر خود چو عقل، عشق دکانی نچیده استیک مشت خار، مایه دکان آتش است
تا عشق دفتر پر و بال مرا گشودپروانه فرد باطل دیوانه آتش است
استاده اند بر سر پا شعله ها تمامامشب کدام سوخته مهمان آتش است؟
ایجاد تن برای سپرداری دل استخاکستر فسرده نگهبان آتش است
جانسوزتر ز آتش قهرست لطف عشقاشک کباب از رخ خندان آتش است
در پنجه تصرف عشق تو، نه فلکچون مهره های موم به فرمان آتش است
تا هست در میان سخن آتشین عشقهر خامه ای که هست، رگ کان آتش است
جان می دهد به سوختگان ناتوان عشقچون خار خشک گشت رگ جان آتش است
از پیچ و تاب ما جگر عشق تازه شدخاشاک برگ عیش گلستان آتش است
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب ز گفتگوی تو گرم است بزم عشقخاموشی تو تخته دکان آتش است
Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Kim gözün alsa bulağın, suyu rahat axacaq,Verdi pərvanəyə can çeşmeyi-heyvanı odun.
Laləni tilsimə saldı sənin atəş nəfəsin,O özü getdi ola, bəlkə də, qurbanı odun.
Çün Süleymana çətir etdi o pərvanə özün,Canıma lərzə salıbdır yenə tüğyanı odun.
Kababın göz yaşı düşsə, alovu qalxar odun,Duzlu göz yaşım ilə coşdu çün ümmanı odun.
Qıvrılıb yanmağımız eşqə təzə şölə verir,Çör-çöp atsan, bəzənər çünki gülüstanı odun.
Biqərarlıq tikana döndü, batır köksümə, bax,Bürünüb tüstü ilə indi biyabanı odun.
Şölələr tüğyan edib yüksəlir hətta buluda,Bu gecə kimdi görən yanmağa mehmanı odun?
Əqltək eşq özünə açmadı bir yaxşı dükan,Mayası çör-çöp idi, olmadı cövlanı odun.
Eşq mənim dəftərimi açdı, mənə verdi həvəs,Sildi pərvanəni ol dəm daha divanı odun.
Qəlbi hifz etmək üçün tarnı yaratmış bədəni,Gözü hifz etmək üçün güldü nigəhbanı odun.
Sevginin mehri yamandır gözəlin qəhrindən,Şadlığın artırır hər dəm kababın qanı odun.
Bəndəyik biz ulu eşqə, nə ki, çərxi-fələyə,Gör, möhürləndi mum ilə neçə fərmanı odun.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibin söhbəti eşqin odunu şölələdir,Dükanı bağlanacaq, gəlməsə əfğanı odun.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-1904
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Gün tək parladı, çıxdı qəsrdən,Gözümə göründü mahtab mənə,
NeylimBahar oldu, qurı çaylar daşalı,Sökuldu könlümün bəndi, neylim.
Gərəkdi kim, sala hal əhlini bəlayə fələkGərəkdi kim, sala hal əhlini bəlayə fələk,Verir həzar bəla mərdi-mübtəlayə fələk.
GözlərinGülzar Xotəndir dövreyi-zülfün,Çərayə durubdur ahu gözlərin,