در دل هر که ذوق شبگیرستخنده صبح، خنده شیرست

غم به بیگانگان نیاویزدسگ این بوم، آشناگیرست

دل ز بیداد روشنی گیردشمع این خانه، برق شمشیرست

طفل ما خون خود چرا نخورد؟دایه روزگار کم شیرست

خط او پیش خود گرفتارستسبزه از موج خود به زنجیرست

بر جوانی چه اعتماد، که صبحتا نفس راست می کند پیرست

زور بازوی پنجه تدبیرخس و خاشاک سیل تقدیرست

نیست دیوانه گر سپهر، چرادایم از کهکشان به زنجیرست؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. بر دم تیغ می زند خود راصائب از بس ز جان خود سیرست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale