ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گرددشب سیاه درونان سحر نمی‌گردد

دمید خط و دل سخت یار نرم نشدز دود، دیده آیینه تر نمی‌گردد

دلیل راحت ملک عدم همین کافی استکه هرکه رفت به آن راه برنمی‌گردد

مدار چشم اقامت ز دولت دنیاکه آفتاب ملول از سفر نمی‌گردد

درین محیط که از صدق می‌گشاید لب؟که چون دهان صدف پرگهر نمی‌گردد

ز شست صاف تو صیدی که می‌گشاید لب؟کباب تا نشود باخبر نمی‌گردد

مکن ز چتر مرصع به بی‌کلاهان فخرکه پیش تیر حوادث سپر نمی‌گردد

درین ریاض به جز آب تیشه، نخل امیدز هیچ آب دگر بارور نمی‌گردد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ز آفتاب دل ذره سرد شد صائبدل من است که از یار برنمی‌گردد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq