عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟

به آه داشتم امیدها، ندانستمکه این فلک زده هم رنگ آسمان گیرد

چه احتیاج کمندست در شکار ترا؟که چشم شوخ تو نخجیر با کمان گیرد

ز شرم عشق همان حلقه برون درستاگرچه فاخته بر سرو آشیان گیرد

مجو ز دولت نوکیسه چشم و دل سیریکه این هما ز دهان سگ استخوان گیرد

چو صبح، تیغ دو دم هرکه کار فرمایدامید هست که در یک نفس جهان گیرد

ز برق حادثه نتوان به ناتوانی جستکه آتش از شمع اول به ریسمان گیرد

اگر ز خویش تو پهلو تهی توانی کردچو ماه عید رکاب تو آسمان گیرد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چنین که نیست قرارش به هیچ جا صائبعجب که شبنم ما رنگ بوستان گیرد

Natəvan cismidən hər dəm ucalar ahü-fəğan,Heç görübsən ki, çıxa ildırımı kolluqdan?

Mən də ümmid elədim aha, fəqət bilmədim heç,Çərxi dönmüş fələk ilə o olub həmpeyman.

Təzəcə varlananın könlü, gözü ac olacaq,Ondan umsan, elə bil, yal umur itdən aslan.

Sadə baxma, zamanın hadisəsi şimşəkdir,Piltədir çünki çıraqda od alıb ilk alışan.

Gər özündən xilas etsən bütün ətrafını sən,Bil ki, bayram ayıtək boş qalacaq dövrən o an.

Ehtiyac yoxdu kəmənd ilə şikar eyləyəsən,Həm kəmənddir o qara gözlərin, həm də kaman.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Çəmənin rəngini almışdı bu şeh danələri,Bu nə haldır belə, Saib, bu olub bir də haçan?

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar