نه گل نه لاله درین خارزار می ماند
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
نه گل نه لاله درین خارزار می مانددویدنی به نسیم بهار می ماند
مآل خنده بودگریه پشیمانیگلاب تلخ ز گل یادگار می ماند
بساط خاک بودراه وخلق نقش قدمکدام نقش قدم پایدار می ماند
به عشق کن دل خود زنده کز نسیم اجلچراغ زنده دلی برقرار میماند
چنین که تنگ گرفته است بر صدف دریاچه آب در گهر شاهوار می ماند
بریز برگ وبکش بار کز خزان برجادرین حدیقه همین برگ وبار می ماند
مگر شهید به این تیغ کوه شد فرهادکه لاله اش به چراغ مزار می ماند
غبار خط تو تابسته است در دل نقشدلم به مصحف خط غبار می ماند
مه تمام هلال وهلال شد مه بدربه یک قرار که در روزگار می ماند
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. زلاله وگل این باغ وبوستان صائببه باغبان جگر داغدار می ماند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-3893
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.
A.S.Puşkinin ölümünə Şərq poemasıGecə etdim uyqumu kənar,Sordum:
Ey sayə, mən tək gəzmədin səhraları avarə sənYox taqətin tənhalığa, möhtacsan bir yarə sən.
Bu diyari-Kərbəla, bu sən, xudahafiz, HüseynBu diyari-Kərbəla, bu sən, xudahafiz, Hüseyn.Karivan yolandı Şamə, mən xüdahafiz, Hüseyn.