این آهوان که گردن دعوی کشیدهاند
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
این آهوان که گردن دعوی کشیدهاندخال بیاض گردن او را ندیدهاند
آنها که وصف میوه فردوس میکننداز نخل حسن سیب زنخدان نچیدهاند
جمعی که در کمینگه صبح قیامتندآن سینه را ز چاک گریبان ندیدهاند
آنان که نسبت تو به آب خضر کننداز لعل روحبخش تو حرفی شنیدهاند
این کورباطنان که ز حسن تو غافلندخورشید را به دیده خفاش دیدهاند
تا لعل آبدار ترا نقش بستهاندآب عقیق و خون یمن را مکیدهاند
مد رسایی از قلم صنع بردهاندتا قامت بلند ترا آفریدهاند
از شرم نرگس تو غزالان شوخچشمخود را به زیر خیمه لیلی کشیدهاند
از چشم آهوان حرم حرف میزننداین غافلان نگاه ترا دور دیدهاند
خواب فراغت از سر ایام رفته استتا چشم نیمخواب ترا آفریدهاند
تا قامت بلند تو در جلوه آمده استمرغان قدس از سر طوبی پریدهاند
از خجلت رخ تو که خوندار لاله استگلها به زیر شهپر مرغان خزیدهاند
رخسار توست لاله بیداغ این چمناین لالههای باغ همه داغدیدهاند
در روزگار چهره شبنم فریب توگلهای باغ روی طراوت ندیدهاند
امروز در قلمرو خواری کشان توستآن را که مصریان به عزیزی خریدهاند
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به حسن طبع تو اقرار کردهاندجمعی که در نزاکت معنی رسیدهاند
Bu gözəllər ki, təkəbbürlə hey ətrafa baxar,Bilməyirlər, yarımın qar kimi ağ gərdəni var?
Yığılıblar ki, qiyamət səhərin seyr edələr,Yaxasın açsa nigar, onda qiyamət də qopar.
Çünki ustad qələmi çəkdi sənin surətini,Qələmə bənzəri var qamətinin, nazlı nigar.
Ahu ol gözlərini gördü xəcalət çəkərək,Leylinin xeyməsinə getmək üçün verdi qərar.
Cənnətin meyvəsini vəsf eləyənlər bilmir,Yoxdu o bağda bu qamətdə, gözəllikdə çinar.
Səni Xızrın o həyat çeşməsinə təşbeh edənLəbinin ləlini görsə, bu cahanı unudar.
Qəlbi korlar səni dərk etməyə acizdir, inan,Qəlbi kor insana yox fərqi, bu qışdır, ya bahar.
O lətif ləblərinin çün əqiqə bənzəri var,Bir təmasdan o əqiqin qanı torpağa damar.
Dövranın gözlərinin ərşə çəkilmiş yuxusu,Nə zamandan ki, o məst gözlərin olmuşdu xumar.
Xəcil etmişdi, inan, lalələri al yanağın,Quş qanadın eləyib özlərinə güllər hasar.
Sən bu qamətlə qədəm qoysan əgər bağa, o dəmQumrular tuba budağında tutarlarmı qərar?
Bu çəmənlikdə sənin lalə üzün dağsızdır,Fəqət o lalələrin cümləsinin min dağı var.
O sənin fitnə gözün yer üzünün şəbnəmidir,Belə bir ahu baxış görməmiş əsla ruzgar.
Yusifə yoxdu gözəllikdə bərabər bir vaxt,Sən bu hüsnünlə edərsən nə qədər Yusifi xar.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibin təbi bu aləmdə çoxun heyran edib,Mənanı dərk eləyənlər bunu etmiş iqrar.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-4147
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Gənə başıma qopdu qiyamət,Məgər bu gülşənin növbahari gedibdir.
Məndən — səndənNazlı dilbər, nə yaraşır qəddinə,Tirmə məndən, kəmər məndən, bel səndən,
Gedir – getsin, qalır – qalsınUçub gedək, bu yuvadaKimlər məskən salır – salsın.
DağlarEy ağalar, tərk-i vətən olmuşamİtirdim Qəndab təki maralı dağlar