از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند

بگذار تا به داغ رهایی شود کبابصیدی که همچو تاب نپیچد بر آن کمند

ما را چه نسبت است به مجنون که جوش مانگذاشت گردباد ز هامون شود بلند

از روی گرم شکوه ما می شود تمامیک ناله است سرمه آواز این سپند

علم تو چون محیط به اسرار غیب نیستز نهار لب ببند ز چون و چرا و چند

چون گل شکفته باش درین انجمن که صبحتسخیر کرد روی زمین را به نوشخند

در آتش زوال بود نعل رنگ و بوز نهار دل به غنچه این بوستان مبند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از گل به وام گوش ستانند بلبلاندر گلشنی که ناله صائب شود بلند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar