زاهد به کعبه با سر و دستار می‌روداین مست بین که روی به دیوار می‌رود

زان شاخ گل شکیب من زار می‌رودزین دست و تازیانه دل از کار می‌رود

آسوده‌اند مرده‌دلان از سؤال حشراین اعتراض با دل بیدار می‌رود

منصور سر گذاشت درین راه، برنگشتزاهد درین غم است که دستار می‌رود

در کاهش وجود به جان سعی می‌کندچون خامه هرکه از پی گفتار می‌رود

کاری به ذوق بوسه‌ربایی نمی‌رسددل‌های شب نسیم به گلزار می‌رود

کار خوشی است شغل محبت ولی چه سودکز حسن کار دست و دل از کار می‌رود

ترسانده است چشم ترا و هم بی‌جگرورنه برهنه گل به سر خار می‌رود

روشنگر وجود بود آرمیدگیآیینه است آب چو هموار می‌رود

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. این آن غزل که مولوی روم گفته است«این نفس ناطقه پی گفتار می‌رود»

Zahid yol alıb Kəbəyə, bax, başında dəstar,Sərxoş nə bilir, yolundakı o daşdı, divar.

Öldün, bu ölümlə qurtarır canın sualdan,Həşrin əzabın bu dünyada görübdü bimar?

Kim aşiq olub, o, eşqidən çəkib ziyanı,İşdən soyudur hər aşiqi məhəbbət aşkar.

Canın üzülər bu canüzən diyarı gəzsən,Üzdü canını söz üstə, bax, qələm də zinhar.

Baxdı gözünə, o ağciyər, nə qorxaq oldu?Yoxsa yeriyər xar üstünə bu güllər aşkar,

Əmmamə gedərsə, qərq olar kədərdə vaiz,Mənsuru düşün, o, haqqı heç edərmi inkar!

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saib, qəzəlində Mövləvi gözəl deyibdir:Söz-sov dalına düşüb yenə bu nəfsi-biar.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar