حکم خرد به مردم مجنون نمی‌روددیوانه است هرکه به هامون نمی‌رود

هرچند پیر گشت و فراموشکار شدبیداد ما ز خاطر گردون نمی‌رود

استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوستاز زخم ما به ظاهر اگر خون نمی‌رود

بی‌طاقتی مکن که بلای سیاه خطاز صد هزار تبت وارون نمی‌رود

هرجا که هست نقطه دل، غم محیط اوستمرکز ز حکم دایر بیرون نمی‌رود

عنقا ز کوه قاف نخیزد به های‌هواز سنگ کودکان غم مجنون نمی‌رود

مژگان مرا ز مد نظر برد سیل اشکاز پیش چشمم آن قد موزون نمی‌رود

از خود برون شدن نتوانند غافلانپای به خواب رفته به هامون نمی‌رود

در وقت خواب بیش شود پیچ و تاب مارسودای گنج از سر قارون نمی‌رود

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب بساز با غم آن زلف پرشکنکاین درد پا شکسته به افسون نمی‌رود

Arifin sözləri divanələrə etməz əsər,Necə divanədi o, qaçmasa səhraya əgər?

Qocalıb çərxi-fələk, çox şeyi tez-tez unudur,Heç unutmur ki, yetirsin bizə hey tazə xətər.

Bu qılınc zərbəsinə dözməyimi eşqə yazın,Yaramı sanma ki, yüngüldü, qanım axmır əgər.

Qəlbimi nöqtə kimi qəmlər alıbdır araya,Çevrənin mərkəzini arif olan harda gəzər?

Hay-harayla kim uçurda bilər Ünqa quşunu?Nadanın atdığı daş Məcnuna dəysə, nə edər?

Daha çox qıvrılar, hər vaxt yuxuya getsə ilan,Harunu narahat etmir nə xəzinə, nə də zər.

Özünü dərk edə bilməz hər o kəs, qafil ola,Hər kimin yatsa ayağı, o necə yol yeriyər?

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Yarının zülfünə bağlanmış o dərdlər, Saib,Bir şikəst körpədi, göz qoy ki, fəraq paymal edər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq