به نادانی کند اقرارهرکس هست داناترزحیرت پرده خواب است هر چشمی که بیناتر

نهفتم دردل صد پاره رازعشق ازین غافلکه بوی گل زبرگ گل شود صد پرده رسواتر

به پیری گفتم ازدامان دنیا دست بردارمندانستم که درخشکی شود این خار گیراتر

زسنگینی شودکم لنگر تمکین فلاخن رادل دیوانه از بند گران گرددسبکپاتر

مکن فکر اقامت درجهان گربینشی داریکه از ریگ روان کوه است اینجا دشت پیماتر

رعونت از شکست آرزو شد نفس راافزونکه سازد آتش افسرده را خاشاک رعناتر

یکی صد شد زحرف تلخ،شور آن لب میگونکه از تلخی می گلرنگ می گردد گواراتر

ریاض حسن او آب وهوای سرکشی داردکه باشد سبزه خوابیده اش از سرو رعناتر

نبندد حجت ناطق زبان منکران ،ورنهزعیسی روی شرم آلود مریم بود گویاتر

سفیدیهای مو غماز گردد رو سیاهی راکه باشد در میان شیر خالص موی رسواتر

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. زبال افشانی پروانه روشن می شود صائبکه عاشق درفراق از وصل می باشد شکیباتر

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar