ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

گر بیخبر روم ز جهان جای طعن نیستیک کس نیافتم که بپرسم نشان خویش

نانش همیشه گرم بود همچو آفتابهرکس به ذره فیض رساند زخوان خویش

چون سرو درمقام رضا ایستاده امآسوده خاطرم ز بهار و خزان خویش

آن ساقی کریم که عمرش دراز بادفرصت نمیدهد که بگیرم عنان خویش

ساغر به احتیاط ستاند ز دست خضردرمانده ام به دست دل بدگمان خویش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. پروای خال چهره یوسف نمی کندصائب ز نقطه قلم امتحان خویش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana