از خاکیان ز صافی طینت جدا شدماز دست روزگار برون چون دعا شدم

آورد روی عشرت روی زمین به منتا قانع از جهان به مقام رضا شدم

چون آب تیغ بود وفادار، شبنممآویختم به دامن گل بیوفا شدم

دست نسیم و پای صبا در نگار بوددر گلشنی که من به هوای تو وا شدم

بر کوه و دشت جلوه من جای تنگ داشتچون سیل در محیط تو بی دست و پا شدم

داغ است نوبهار ز فیض جنون مندیوانه شد به هر که دو روز آشنا شدم

در طبع بردبار هدف سرکشی نبودچون تیر من زکجروی خود خطا شدم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به زیر تیغ سرآمد حیات منزان دم که چون قلم به سخن آشنا شدم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar