ز عشق صبر تمنا نمی توان کردنقرار در دل دریا نمی توان کردن

ز صدق شد دهن صبح پر ز خون شفقبه حرف راست دهن وا نمی توان کردن

به سنگ خاره عبث تیشه می زند فرهادبه زور در دل کس جا نمی توان کردن

مرا ز آینه روی یار چون طوطیبه حرف و صوت دل آسا نمی توان کردن

چه گل توان ز رخ یار با حیا چیدن؟به چشم بسته تماشا نمی توان کردن

متاب روی ز اهل سخن که طوطی راز پشت آینه گویا نمی توان کردن

میسرست جلا تا به سرمه عبرتنظر سیه به تماشا نمی توان کردن

ز آسمان و زمین هست تا اثر بر جاز دود و گرد نظر وا نمی توان کردن

بساز با غم جانان که ترک وصل گهربه تلخرویی دریا نمی توان کردن

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. دل دو نیم به دست آر چون قلم صائبکه قطع راه به یک پا نمی توان کردن

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq