هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودستکار حق بر طاق نسیان مانده، در کار خودست

خضر آسوده است از تعمیر دیوار یتیمهر کسی را روی در تعمیر دیوار خودست

کیست از دوش کسی باری تواند برگرفت؟گر همه عیسی است در فکر خر و بار خودست

پرتو حسن ازل افتاده بر دیوار و دردیو چون یوسف در اینجا محو دیدار خودست

گریه شمع از برای ماتم پروانه نیستصبح نزدیک است، در فکر شب تار خودست

چون تواند خار حسرت از دل بلبل کشید؟غنچه بی دست و پا درمانده خار خودست

خرجها دخل است چون باشد به جای خویشتنهر که می آید به کار خلق، در کار خودست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چشم صائب چون صدف برابر گوهر بار نیستزیر بار منت طبع گهربار خودست

Bu həyatda hamı olmuşdu giriftar özünə,Unudub haqqı tamam, tək ümidi var özünə.

Yetimin divarını Xızr da tikməz yenidən,Hər kəsin fikri budur, tikdirə divar özünə.

Şam da pərvanə üçün göz yaşını tökmür, inan,Sübh olur, ağlayır indi o da zar-zar özünə.

Qönçə həsrət tikanın bülbülə qoymazdı dəyə,Amma göz açmağı qoymur bu tikanlar özünə.

Kimdi özgə yükünü alsın onun çiynindən,Hamı İsa kimi olmuşdu cilovdar özünə.

Əzəli nur düşübdür dərü divara tamam,Yusif öz hüsnü ilə oldu səbəbkar özünə.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibin yox nəzəri çün buludun gövhərinə,Bəsdi öz təbi, olub indi göhərbar özünə.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri