Bir cavan qocaya dedi: – Ay əmi,Az güldür özünə qızı, qarını.Bir utan, bu yaşda eyib deyilmi,Niyə qaraltmısan ağ saçlarını.

O dedi: – Adətdir, biri öləndəQohumlar bürünür qara libasa.Bu ağ saçlarımı qaraldıb mən də,Ölən gəncliyimçün batmışam yasa.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri