Əsib badi-səba, nümayan oldu
Əsib badi-səba, nümayan olduÇaki-giribandan bir bəyaz məmə;Şüai-şəms tək göz qamaşdırır,Mən görmüşəm bunun kimi az məmə.
Hər ikisi biri birindən göyçək,Nə öpmək mümkündü, nə də dişləmək;Təxt üstündə qoşa şahzadələr təkŞəklənib, oturub şahibaz məmə.
Gül qönçəsi kimi gülşən içində,Behişti-bərin tək məskən içində,Pirahən altında, çəpgən içindəHər dəm edər bir-birinə naz məmə.
Könül nə çəkərsən munca intizar?Sev bir ala gözlü, tər buxaqlı yar!Ömri-dübarədir, xoş səfası var,Gərəkdir kişiyə qışü yaz, məmə.
Aşiqlik cahilin ağzına gəndi,O kəsə meyl et ki, qədir biləndi.Nə qaim sorandı, nə dişləyəndi,Eyləmə Zakirdən etiraz, məmə!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/zakir-esib-badi-seba-numayan-oldu
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Çün olur fəsli-bahar, eylər özün izhar gülƏndəlib məstü xabından qılar bidar gül
Vətən yazıqSolubdur «Xarı bülbül»lər, olubdur bu çəmən yazıq,Uçubdur sarı bülbüllər, qalıb sərvi-səmən yazıq.
MürəbbeAnın üçün uymaz qeyriyə könlüm,Bir əcəb molladır mənim sevdiyim,
Cövri-rəqib, sərzənişi-əhli-ruzigarCövri-rəqib, sərzənişi-əhli-ruzigarQoymaz qılam bu dərdi-dili yarə aşikar.