Öz içimdə torpaq əkib, dən səpirəm,Duyğuları cücərdirəm pöhrə kimi.Yağışım gur, Günəşim bol, havam təmiz,Yetişirəm ən şirin bar-bəhrə kimi.

Çirkinliyin son ucu qaranlıq olur,Gözəlliyin meyvəsi heyranlıq olur.Söz var yağdı, söz də var ayranlıq olur,Gecə-gündüz çalxanıram nehrə kimi.

İçimdəki qaynar çeşmə, axar çaydı,Nəğməsini hər gün eldən-elə yaydı.Ürəyimdə torpaq ətri olmasaydı,Quruyardım qumsal kimi, səhra kimi.

2004, avqust

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar