Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Qəzəl 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Qəzəl 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند
Qəzəl 4230آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند
Qəzəl 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود
Qəzəl 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود
Qəzəl 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار میشودچون حرف حق بلند شود دار میشود
Qəzəl 4277دل روشن از ریاضت بسیار میشودآهن ز صیقل آینهرخسار میشود
Qəzəl 4278از یاد وصل، دیده من سیر میشودمهتاب در پیاله من شیر میشود
Qəzəl 4286از خط نگاه پردگی دیده می شودمژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود
Qəzəl 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود
Qəzəl 4305در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد
Qəzəl 4316از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسیدتا ریشه ام چو رشته به آب گهر رسید
Qəzəl 4320از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشیددام پری شکار به روی هوا کشد
Qəzəl 4335هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرداز دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد
Qəzəl 4348پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد
Qəzəl 4353صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد
Qəzəl 4356آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد
Qəzəl 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Qəzəl 4418سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند
Qəzəl 4423با روی تو آیینه روشن چه نمایدبی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید
Qəzəl 4424داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید
Qəzəl 4429حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید
Qəzəl 4433آهی که ز دلهای هوسناک برآیددودی است که از بوته خاشاک برآید
Qəzəl 4441خورشید اگر از چشم کسان آب گشایدرخساره گلرنگ تو خوناب گشاید
Qəzəl 4444با تنگدلی از لب خندان چه گشایداز خنده سوفار ز پیکان چه گشاید
Qəzəl 4447با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید
Qəzəl 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد
Qəzəl 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد
Qəzəl 4477چون رنگ می زمینا بیرون دوید بایدنه پرده فلک از هم دریدباید