Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Qəzəl 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Qəzəl 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Qəzəl 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Qəzəl 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش
Qəzəl 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
Qəzəl 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Qəzəl 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خطکه می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط
Qəzəl 5116افتاد ماه عارض او در وبال خطزلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط
Qəzəl 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمعتیرهای راست در پیش نشان گردند جمع
Qəzəl 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمعاز گریبان سر برون آورد زنارم چو شمع
Qəzəl 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمعدر دل شبها رگ ابر بهارم همچو شمع
Qəzəl 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماعهمیشه بر سر کوچ است کاروان سماع
Qəzəl 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع
Qəzəl 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع
Qəzəl 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع
Qəzəl 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟عاشق از معشوق هیهات است جان دارد دریغ
Qəzəl 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ
Qəzəl 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ
Qəzəl 5154نیست بر آیینه دُردیکشان گرد خلافمیتوان چون جام می دیدن ته دلهای صاف
Qəzəl 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدفشد ز خجلت زیر دامن بحر را پنهان صدف
Qəzəl 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدفسر برون آرد ز شوخی از گریبان صدف
Qəzəl 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیفپیش عیسی درد خود را می کنی اظهار حیف
Qəzəl 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدفکند به ابر گهر بار لب فراز صدف
Qəzəl 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدفگره چگونه شود باز از زبان صدف؟
Qəzəl 5168هرکجا دلمردهای را یافت احیا کرد عشقجمله ذرات عالم را سویدا کرد عشق
Qəzəl 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشقچون شرر هر ذره ای بیدار شد از شور عشق