Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن
Qəzəl 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن
Qəzəl 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن
Qəzəl 6045پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن
Qəzəl 6046مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن
Qəzəl 6058از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن
Qəzəl 6059نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن
Qəzəl 6064گرد غم فرش است دایم در غمآباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن
Qəzəl 6074سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن
Qəzəl 6077صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن
Qəzəl 6079نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن
Qəzəl 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن
Qəzəl 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Qəzəl 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من
Qəzəl 6136حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون
Qəzəl 6137شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون
Qəzəl 6146آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون
Qəzəl 6148دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟کبک کی از عهده شهباز می آید برون؟
Qəzəl 6151گر بنالم خون ز چشم سنگ میآید برونور بگریم خار و گل یکرنگ میآید برون
Qəzəl 6153از تن خاکی دل صد پاره می آید بروناین شرر آخر ز سنگ خاره می آید برون
Qəzəl 6163سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟زلف مشکین یا کمند گردن آهوست این؟
Qəzəl 6166گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببیندر رکاب ماه نو خورشید تابان را ببین
Qəzəl 6176سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمینآسمان رنگ قیامت ریخت گویا بر زمین
Qəzəl 6177هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمینخط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمین
Qəzəl 6181می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمینمی نهد در چین ز غیرت ناف و آهو بر زمین
Qəzəl 6191ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتنز لفظ تازه دشوارست معنی را جدا گشتن