Qəzəl 3071

چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شدزجوش مغز، سربسیار بی دستار خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3085

بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3196

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آیدبلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3244

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3271

چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گرددچشم نظارگیان کاسه پر خون گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3285

اشک دریادل ما گرد جهان می‌گرددآب از قوت سرچشمه روان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3320

هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3323

جام می چهره اندیشه نمایی داردسینه درد کشان طرفه صفایی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3326

نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3338

کلفت از مردم آزاده شتابان گذردهمچو سیلاب که بر خانه بدوشان گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3342

از میان تیغ برآور که زمان می‌گذردوقت پیرایش گلزار جهان می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3356

قطع امید ازان موی کمر نتوان کردراه باریک چو افتاد گذر نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3358

دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرددر میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3385

آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان راکه چو یعقوب درین کار نظر می بازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3388

گوهر عکس لبش گر به شراب اندازدکله عیش، می از جوش حباب اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3419

دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3448

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزایدکعبه آن است که در ناف بیابان باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3451

بیخودی بال و پر روح گشودن باشدکم زنی مرتبه خویش فزودن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3452

زردی روی من از باده کشیدن باشدموج می رنگ مرا بال پریدن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3463

دل سودازدگان گوشه نشین می باشددانه سوخته در زیر زمین می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3467

دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟چون کسی از دو جهان دست به یکبار کشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3469

کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟مرغ وحشی چه نفس در قفس و دم کشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq