Qəzəl 2566

تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2586

گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2590

هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2595

Hanı məcnunluq, mənə dünyanı meydan eləyə,Oynayam bir körpətək, el səngibaran eləyə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2667

هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2682

عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شوددر میان شیر خالص موی رسوا می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2688

آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامی‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2693

هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شودپرده بر هر کس که پوشی پرده دارت می شود

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2706

هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2709

گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2711

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2734

کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2760

می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2825

اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2845

به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2905

توانگر در دل از سامان خود آزارها داردبه قدر فلس، زیر پوست ماهی خارها دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2922

Mənim bu görkəm ilə çün qılınca bənzərim vardır,Gülə qonmuş şehi, valeh edən bir bəstərim vardır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq