Qəzəl 4806

در کاهش است از سخن خود سخن طرازدر سمین به رشته بود بوته گدار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4808

اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4837

حرف آن حسن بسامان از من مجنون مپرسشوکت بزم سلیمان از من مجنون مپرس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4838

در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کسمدعا چون دیده حیران ندارد هیچ کس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4859

چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4866

Gülşən olsa, bülbül ol, od olsa, dön pərvanəyə,Harda bir tor qursalar, çevrilginən sən danəyə.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4880

شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباشلاله در کوه بدخشان گر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4920

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4921

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4927

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4972

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارشنفس صبح قیامت دمد از منقارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4975

خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرشمژه راسبزه خوابیده کند تقریرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4990

چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5025

مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 5053

Sübh olub, saqi, götür kuzəni, dübarə gətir,O günəş camını gözlər bu üzüqara, gətir.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5059

هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5060

ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5081

شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5100

بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5167

معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کندزان چهره لطیف مکن مو به یک طرف

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5173

آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشقچرخ شد خاکستری از آتش بی رنگ عشق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5192

در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلقرحم است بر کسی که شود آشنای خلق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5198

می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاکدر گلستان است شبنم خوش‌نشین از چشم پاک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5206

زخم ما را بستر آرام باشد از نمکسرمه خواب کباب خام باشد از نمک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5212

از بس شدند زهره جبینان نهان به خاکگردون نشست تا کمر کهکشان به خاک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5220

زلف تو نفس در جگر باد کند مشکآهوی تو خون در دل صیاد کند مشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5224

می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگمن بتی دارم که هر دم می تراشد دل ز سنگ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5251

قدم برون منه از آستان خانه دلکه نقد هر دو جهان است خزانه دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5272

ز خلوت برنمی‌آیی چه حاصلبه چشم تر نمی‌آیی چه حاصل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5360

غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدمسنگ بر آیینه اقبال اسکندر زدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq