Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی
Qəzəl 6934در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی
Qəzəl 6943ای بیخبر ز خود به تماشا چه میروی؟چون آفتاب سر زده هرجا چه میروی؟
Qəzəl 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی
Qəzəl 6964زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری
Qəzəl 6971مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی
Qəzəl 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟
Qəzəl 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری
Pərakəndə şeir 3گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را
Qəsidə 3این حریم کیست کز جوش ملایک روزبارنیست در وی پرتو خورشید را راه گذار
Qəzəl 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا
Qəsidə 5نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
Qəsidə 7پادشاهی و جوانی سد راه او نشدکرد چون ادهم ز ملک عالم فانی کنار
Pərakəndə şeir 8پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟
Qəsidə 8ای زمان دلگشایت نوبهار روزگارصبح نوروز از جبین بخت سبزت آشکار
Qəsidə 10منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنانروی در برج شرف آورد خورشید جهان
Pərakəndə şeir 13تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما
Qəzəl 17بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را
Qəsidə 18سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان
Qəsidə 21خاکیان را از فلک امید آسایش خطاستآسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست
Qəzəl 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را
Pərakəndə şeir 23گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا
Pərakəndə şeir 26رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما
Qəzəl 26تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا
Pərakəndə şeir 27صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما
Qəzəl 27میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
Pərakəndə şeir 29زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا
Qəsidə 29می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود
Qəzəl 32صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا
Pərakəndə şeir 34قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما