Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را
Pərakəndə şeir 429گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند
Pərakəndə şeir 431روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند
Qəzəl 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را
Qəzəl 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را
Qəzəl 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را
Pərakəndə şeir 441چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماندچون جلوه کند، سرو ز رفتار بماند
Pərakəndə şeir 442جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند
Qəzəl 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Pərakəndə şeir 447(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)
Pərakəndə şeir 448کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟
Pərakəndə şeir 451همت عالی نظر به پست نداردخانه گردون غم نشست ندارد
Pərakəndə şeir 454طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند
Pərakəndə şeir 458خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار
Pərakəndə şeir 459غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار
Qəzəl 458ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا
Pərakəndə şeir 463نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر
Qəzəl 468زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشنهاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخنها
Pərakəndə şeir 471چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش
Qəzəl 471ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا
Pərakəndə şeir 474سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
Qəzəl 473نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا
Pərakəndə şeir 475کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش
Qəzəl 474چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا
Pərakəndə şeir 478آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش
Qəzəl 479سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجاصحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا
Qəzəl 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Pərakəndə şeir 486هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص
Qəzəl 486می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را
Pərakəndə şeir 490بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل