Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل
Pərakəndə şeir 491گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام
Qəzəl 493کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا
Pərakəndə şeir 502نیست ناخن در کف و مشکلگشایی میکنمکار عالم را به این بیدست و پایی میکنم
Qəzəl 503راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
Pərakəndə şeir 505ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم
Qəzəl 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Pərakəndə şeir 516جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم
Qəzəl 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Pərakəndə şeir 524کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟
Qəzəl 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Pərakəndə şeir 527صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم
Qəzəl 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Pərakəndə şeir 535دام امید در ره ایام بستهایمدر رهگذار سیل ز خس دام بستهایم
Pərakəndə şeir 539گرم نصیحت دل دیوانه خودیمسنگیم و در کمینگه پیمانه خودیم
Qəzəl 544میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟
Pərakəndə şeir 548درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 549از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Qəzəl 548گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را
Pərakəndə şeir 551نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Pərakəndə şeir 557به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 558بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 561راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 562نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Pərakəndə şeir 563ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Qəzəl 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما