Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشبنفس در سینه ام چون خار در پیراهن است امشب
Qəzəl 896چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب
Qəzəl 900ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب
Qəzəl 918صبح گشادهروی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب
Qəzəl 921از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب
Qəzəl 928آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت
Qəzəl 930باده تلخی که از بویش دل منصور ریختعشق آتشدست در مغز من پرشور ریخت
Qəzəl 934روی از عالم بگردان گر لقا می بایدتبگسل از کونین اگر زلف دو تا می بایدت
Qəzəl 935گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست
Qəzəl 938در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست
Qəzəl 946کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست
Qəzəl 950از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماستسر به زیر انداختن چون بید مجنون بار ماست
Qəzəl 953جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست
Qəzəl 960درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست
Qəzəl 967رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست
Qəzəl 974روز ما با شب یکی زان آفتاب انورستزنگ این آیینه از تردستی روشنگرست
Qəzəl 980از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست
Qəzəl 985هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرستهر حجابی را که طی کردی حجاب دیگرست
Qəzəl 1022نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل استچشم بینا پرده خواب است اگر بینا دل است
Qəzəl 1024سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل استآنچه نتوان برد با خود، جمع آن بی حاصل است
Qəzəl 1039خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل استچشمه امید را خس پوش دیدن مشکل است
Qəzəl 1042توبه از می در بهار نوجوانی مشکل استتشنه بر گشتن ز آب زندگانی مشکل است
Qəzəl 1044سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است
Qəzəl 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن استقطره ناچیز را دریای گوهر کردن است
Qəzəl 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن استتنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است
Qəzəl 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است
Qəzəl 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟
Qəzəl 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است
Qəzəl 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است
Qəzəl 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است