Qəzəl 1643

هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفترفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1645

که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1650

بتان که صید به نیرنگ می‌نمایندتکباب آتش بیرنگ می‌نمایندت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1665

هزار رنگ گل فیض در گل صبح استاثر ز حلقه به گوشان بلبل صبح است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1670

نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1672

به حرف سرد نصیحت زوال ما بندستهلاک شمع به یک سیلی صبا بندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1675

درین دو هفته که زاینده رود سرشارستپلی است آن طرف آب، هر که هشیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1676

ازان به خاطر من ترک کار دشوارستکه بار دوش توکل شدن به دل بارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1718

زمین ز جلوه قربانیان گلستان استبریز خون صراحی که عید قربان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1729

بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من استبهار برگ خزان دیده ای ز باغ من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1742

هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1750

نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1751

نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1752

ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده استبه جرم سرکشی از تیر پر برآورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1802

ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیستکه ناله های گلوسوز از شکر کم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1862

شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1866

در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1870

بیداری سیاه دلان عین غفلت استخوابی که نیست از سر غفلت، عبادت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1882

خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1884

آن را که در وطن لب نانی میسرستسی شب ز ماه عید سرایش منورست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1885

سرچشمه نشاط دل پاک گوهرستتا دل شکفته است، سخن تازه و ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1936

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1937

ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1954

باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1960

یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1964

این گردباد نیست که بالا گرفته استاز خود رمیده ای است که صحرا گرفته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1970

دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1982

زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2024

دردست، صبح شیب، می خوشگوار چیست؟در پیری این سیاه درون این نگار چیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq