Qəzəl 340

نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 345

درین ریاض کسی خوشه اش دو سر داردکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 349

شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 348

که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 349

اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 352

به آه سرد دل خود دو نیم باید کردچو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 357

ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 361

خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 363

کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشدکه گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 364

به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 368

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 379

عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 380

آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 382

باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 382

نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 383

نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 386

سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 393

ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 395

اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 400

خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 406

از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 405

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 409

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq