Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
Qəzəl 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است
Qəzəl 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Qəzəl 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است
Qəzəl 1016هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است
Qəzəl 1018شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است
Qəzəl 1029جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است
Qəzəl 1048نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است
Qəzəl 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است
Qəzəl 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است
Qəzəl 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است
Qəzəl 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است
Qəzəl 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است
Qəzəl 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است
Qəzəl 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است
Qəzəl 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است
Qəzəl 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است
Qəzəl 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است
Qəzəl 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است
Qəzəl 1182شمع را بالین پر، بال و پر پروانه استبستر آسودگی خاکستر پروانه است
Qəzəl 1185بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای استدر ته ابر سیه ماه جلا گم کرده ای است
Qəzəl 1189با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای استبرق با جولان شوخش پای خواب آلوده ای است
Qəzəl 1191لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است
Qəzəl 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی استتا نگردیده است صاحب تخم ریحان چیدنی است
Qəzəl 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی استچون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است
Qəzəl 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بستساده لوح آن کس که دل بر عمر بی بنیاد بست
Qəzəl 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست
Qəzəl 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بستدفتر گل را خس و خاشاک ما شیرازه بست
Qəzəl 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دستاز سبکدستی مرا رطل گران آمد به دست
Qəzəl 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دستدارد از روشندلی آیینه جا بر روی دست