Pərakəndə şeir 404

عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 407

هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهدخرمن به برق و خانه به سیلاب می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 415

مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 416

محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 419

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 435

می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 440

گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 444

به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 446

احوال دل خسته به اغیار مگوییدحال سرشوریده به دستار مگویید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 445

نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 446

کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 450

خراب شو که به ملک خراب باج نباشدبرهنه شو که به عریان تنان خراج نباشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 449

رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 459

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 460

اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 463

ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌هاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 467

اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌هاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 469

مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌هاکه در آخر به جایی می‌رسد از خود رمیدن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 472

به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 480

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 487

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 492

می‌تراود وحشت از بوم و بر کاشانه‌امدارد از چشم غزالان حلقه در خانه‌ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 492

حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 494

من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 496

چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 497

تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 506

چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم

Saib Təbrizi1 dəq