Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Qəzəl 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
Pərakəndə şeir 619درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 621خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Pərakəndə şeir 622نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا
Qəzəl 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
Qəzəl 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Qəzəl 629به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا
Qəzəl 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم میکند لوای مرا
Qəzəl 639گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را
Qəzəl 640چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را
Qəzəl 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا
Pərakəndə şeir 654ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی
Pərakəndə şeir 664تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی
Pərakəndə şeir 665نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی
Qəzəl 664رسید صبر به فریاد بینوایی ماکلید روزی ما شد شکسته پایی ما
Qəzəl 669به دور کاکل و زلف تو سنبلستانهاشده است خواب پریشان به چشم بستانها
Pərakəndə şeir 677نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Qəzəl 676آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟کز سنگ خاره گشت به سختی شرر جدا
Pərakəndə şeir 681ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Qəzəl 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Qəzəl 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Qəzəl 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Qəzəl 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Qəzəl 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را
Qəzəl 726از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا
Qəzəl 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Qəzəl 751چون پای خم به دست فتادت کمر گشاچون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا
Qəzəl 752شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ماآخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما