Qəzəl 2992

چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟چه در دست است دنیا را که پشت پا توانم زد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2996

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2999

زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟که مسکن نیست بوی پیرهن با کاروان سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3000

به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازدچو آب زندگی با ماهی این قلاب می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3004

چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3005

جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3009

دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3015

خمار باده مهر دوستان را کینه می سازدکدورت صبح شنبه را شب آدینه می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3016

سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازدشراب تند ما با شیشه و ساغر نمی‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3022

مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3024

سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزدبه آب خود چراغ گوهر شب تاب می سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3027

کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ز اشک آتشینم دامن صحرا نمی سوزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3028

مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3030

ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3039

نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزدمگر ابری زبحر گریه مستانه برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3050

سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزدچو داغ لاله دود از روزن ما برنمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3052

به کشت خشمگینان آتش از ابر بلا ریزدبه قدر تلخرویی زهر از تیغ قضا ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3053

ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزدخس و خاشاک در جیب و گریبان سمن ریزد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3054

گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3055

به مستی بی‌طلب بوس از دهان یار می‌ریزدثمر چون پخته گردد خود‌بخود از بار می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3057

کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟که خون شیشه در ساغر به چندین ناز می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3059

زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزددل این شیشه نازک زنام سنگ می ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3070

که با قد دو تا از مرگ غافل می تواند شد؟که ایمن زیر این دیوار مایل می تواند شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3074

نصیب از نعمت بسیار دیگرگون نخواهد شدزدریا قطره ای آب گهر افزون نخواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3077

نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شدعجب آهوی مشکینی گرفتار کمندم شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3083

اگر از خال لب مهر دهان من نخواهی شدحریف شکوه آتش زبان من نخواهی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3087

به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشدبه قدر خار و خس در آتش سوزان شرر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3095

چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3098

کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟دل خود می خورد موری اگر مهمان من باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq