Saib Tabrizi: Love
دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو
Ghazal 649به کوی عشق مبر زاهد ریایی رامکن به شهر بدآموز، روستایی را
Ghazal 6494چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او
Ghazal 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
Ghazal 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او
Ghazal 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو
Ghazal 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو
Ghazal 6503خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو
Ghazal 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو
Ghazal 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
Ghazal 6506برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او
Ghazal 6507کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو
Ghazal 6508نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو
Ghazal 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
Ghazal 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو
Ghazal 6524چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دومرا ازین چه که عالم خراب شد هر دو؟
Ghazal 6528روزی که پسته دید لب همچو قند اوشد خنده زهر در دهن نیم خند او
Ghazal 6529شد خط مشکبار عیان از عذار اوجوهرنما شد آینه بی غبار او
Ghazal 6530خطت که رفت در بغل هاله ماه ازوپوشیده است کعبه پلاس سیاه ازو
Ghazal 6532از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو
Ghazal 6533چون سر زند ز مشرق زین آفتاب توصد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو
Ghazal 6539تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه توشد سرمه گوشه گیر ز چشم سیاه تو
Ghazal 6541در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو
Ghazal 6542مپسند پر ز داغ کنم از جفای توآن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.