Saib Tabrizi: Safavid era
برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلندپیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟
Ghazal 2583خنده چون زان غنچه مستور میگردد بلنداز جگرگاه بدخشان شور میگردد بلند
Ghazal 2584حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند
Ghazal 2585نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟
Ghazal 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند
Ghazal 2587هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند
Ghazal 2588خام دستانی که پشت پا به دنیا میزننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی میزنند
Ghazal 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند
Ghazal 259از نصیحت خامتر گردد دل خودکام مااز نمک سنگین شود خواب کباب خام ما
Ghazal 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند
Ghazal 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند
Ghazal 2592نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنندساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند
Ghazal 2593کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟هم مگر نور اقتباس از روی زیبایش کنند
Ghazal 2594من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند
Ghazal 2595کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنندرو به هر جانب که آرم سنگبارانم کنند
Ghazal 2596غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کننداز شکست تن کمند شوق را پرچین کنند
Ghazal 2597هرکجا خوبان چراغ دلبری بر میکنندشمع را پروانه، آتش را سمندر میکنند
Ghazal 2598نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند
Ghazal 2599سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند
Ghazal 260مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟
Ghazal 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند
Ghazal 2601گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوندفکرها در گوشه گیری آسمان پیما شوند
Ghazal 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند
Ghazal 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.