Saib Tabrizi: Safavid era
لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند
Ghazal 2496اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند
Ghazal 2497هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند
Ghazal 2498در دل شب هر که جامی از می احمر زندصبحدم با آفتاب از یک گریبان سرزند
Ghazal 2499ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند
Ghazal 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
Ghazal 2500جام خالی غوطه در خُم بیمحابا میزندابر چون بیآب شد بر قلب دریا میزند
Ghazal 2501نه همین بر قلب ایمان یا دل ما میزنددزد خال او شبی خود را به صد جا میزند
Ghazal 2502در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند
Ghazal 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر میزندساغر تبخالهاش پهلو به کوثر میزند
Ghazal 2504هرکه دامن بر میان در چیدن گل میزندآستین بر شعله آواز بلبل میزند
Ghazal 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند
Ghazal 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو میزندغنچه در پیش گل روی تو زانو میزند
Ghazal 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Ghazal 2508دامن آنها کز گرانجانان دنیا میکشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا میکشند
Ghazal 2509می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند
Ghazal 251تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
Ghazal 2510پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند
Ghazal 2511عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کندکعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند
Ghazal 2512هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند
Ghazal 2513می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند
Ghazal 2514پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند
Ghazal 2515آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کندمهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند
Ghazal 2516هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.