Ghazal 315

چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3150

زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3151

زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3152

کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟سمندر نشئهٔ این آتشین پیمانه می‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3153

ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داندز خوبی شیوه‌ای جز ناز و استغنا نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3154

چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟صدف از ساده‌لوحی قیمت گوهر نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3155

بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3156

چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3157

دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داندچو آتش شعله‌ور شد آب از روغن نمی‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3158

زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3159

زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاندفروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3161

که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3162

نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3164

زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3165

نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3166

دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3167

زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3168

ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماندکه جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3170

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماندکه خاری گر خلد در دست و پا پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.