Saib Tabrizi: Safavid era
شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟آنقدر شوق تو دارم که خدا می داند!
Ghazal 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند
Ghazal 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند
Ghazal 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را
Ghazal 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد مانددر بساط تو همین گرد سفر خواهد ماند
Ghazal 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند
Ghazal 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند
Ghazal 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند
Ghazal 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Ghazal 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند
Ghazal 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Ghazal 3487محض حرف است که او را دهنی ساختهانددر میان نیست دهانی، سخنی ساختهاند
Ghazal 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند
Ghazal 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اندبی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند
Ghazal 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را
Ghazal 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Ghazal 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستندسروها یکقلم از پای دگر ننشستند
Ghazal 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Ghazal 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Ghazal 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Ghazal 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادندما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند
Ghazal 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادندگوشه ای هم به من از ملک قناعت دادند
Ghazal 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادندبیقراری به من و خواب به مخمل دادند
Ghazal 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.