Saib Tabrizi: Safavid era
اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را
Ghazal 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد
Ghazal 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد
Ghazal 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازدخار را نخل برومند ثمر می سازد
Ghazal 3393صبر را زمزمه من سفری می سازدکوه را ناله من کبک دری می سازد
Ghazal 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد
Ghazal 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟
Ghazal 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزدبرگ بر خویش در ایام خزان می لرزد
Ghazal 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزدخار در دیده آن کس که چراغ افروزد
Ghazal 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزدآرزو را به رگ و ریشه دلها سوزد
Ghazal 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد
Ghazal 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را
Ghazal 3400پایم از گرمی رفتار چنان میسوزدکه دل آبله بر ریگ روان میسوزد
Ghazal 3401هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزدکور از خواب محال است که بینا خیزد
Ghazal 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد
Ghazal 3403چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزدزنگ از آیینه بینایی ما برخیزد
Ghazal 3404در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزداین سحابی است که از دامن تر برخیزد
Ghazal 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد
Ghazal 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد
Ghazal 3407می توان گرد خط از آینه حسن زدوداز گهر گرد یتیمی اگر آسان خیزد
Ghazal 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد
Ghazal 3409زنگ غفلت ز دل من نگران میخیزداز زمین سبزهٔ خوابیده گران میخیزد
Ghazal 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما راگهر چون ابر می ریزد ز دامن سایل ما را
Ghazal 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟قطره ای چند مگر دیده خونین ریزد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.