Saib Tabrizi: Safavid era
داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند
Ghazal 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را
Ghazal 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادندپای رفتار شکستند و عنانم دادند
Ghazal 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردندباده از شیشه سربسته به جامم کردند
Ghazal 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند
Ghazal 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند
Ghazal 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند
Ghazal 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند
Ghazal 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Ghazal 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند
Ghazal 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند
Ghazal 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند
Ghazal 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Ghazal 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند
Ghazal 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارندرهنوردان تو پیشانی صحرا دارند
Ghazal 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارندچه خرام است که این سرو نژادان دارند
Ghazal 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Ghazal 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Ghazal 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارندهمچو صیاد کمینگاه شکاری دارند
Ghazal 3516حال من از نظر یار نهان می دارندخبر مرگ ز بیمار نهان می دارند
Ghazal 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند
Ghazal 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرندمرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند
Ghazal 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زندهدلان شمع مزاری گیرند
Ghazal 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.