اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد

آستین دست ندارد به چراغ گل داغاین چراغی است که تا دامن محشر سوزد

آتش عشق ز خاکستر هندست بلندزن درین شعله ستان بر سر شوهر سوزد

از می این چهره که امروز تو افروخته ایگر کنی باد زن از بال سمندر، سوزد

از کلاه نمدی دود کند اخگر عشقاین نه عودی است که در مجمر افسر سوزد

به که سر بر سر بالین سلامت بنهمچند از پهلوی من سینه بستر سوزد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از چه برده است نواهای ملال انگیزت؟که بر افغان تو صائب دل کافر سوزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love