Saib Tabrizi: Safavid era
تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت
Qasida 39بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کنددر صدف گوهر ز خجلت چهره مرجانی کند
Qasida 40مردم به زرق طره دستار می روندخرمهره اند و در پی افسار می روند
Qasida 41خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش
Qasida 42زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین
Qasida 43زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نورز خال تازه کن داغهای لاله طور
Qasida 44اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم
Qasida 45اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Ghazal 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانهانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
Ghazal 2آنچنان کز رفتن گل خار میماند به جااز جوانی حسرت بسیار میماند به جا
Ghazal 3نغمه آرام از من دیوانه میسازد جداخواب را از دیده این افسانه میسازد جدا
Ghazal 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا
Ghazal 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا
Ghazal 6خط نمیسازد مرا زان لعل جانپرور جداتشنه کی گردد به تیغ موج از کوثر جدا؟
Ghazal 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا
Ghazal 8گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا
Ghazal 9میشوند از سردمهری دوستان از هم جدابرگها را میکند باد خزان از هم جدا
Ghazal 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جداموج را نتوان شمرد از بحر بی پایان جدا
Ghazal 11میرسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدامیخلد در دیدهٔ من هر نفس خاری جدا
Ghazal 12نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب رامانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را
Ghazal 13چشمِ روشن میدهد از کف دلِ بیتاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
Ghazal 14میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب راپردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
Ghazal 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من میکِشد از صلبِ آهن آب را
Ghazal 16غوطه در دریا دهد آتشعنانی آب رارزقِ خاکِ مرده میسازد گرانی آب را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.