Safavid era
هر غباری گرده چابک سواری بوده استهر سر خاری خدنگ جان شکاری بوده است
Ghazal 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
Ghazal 1160اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است
Ghazal 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است
Ghazal 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است
Ghazal 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است
Ghazal 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است
Ghazal 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است
Ghazal 1166در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده استبر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است
Ghazal 1167آن که بزم می پرستان را پریشان چیده استمجلس ارباب دانش را به سامان چیده است
Ghazal 1168عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده استبوی گل دودی است در مغز صبا پیچیده است
Ghazal 1169هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده استتاروپود عمر را بر یکدگر پیچیده است
Ghazal 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Ghazal 1170شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده استحیرت سرو تو دست باغبان پیچیده است
Ghazal 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است
Ghazal 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است
Ghazal 1173هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده استبرگ عیش عالمی در غنچه پنهان دیده است
Ghazal 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است
Ghazal 1175رتبه آزادگی در بندگی پوشیده استپله معراج در افکندگی پوشیده است
Ghazal 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است
Ghazal 1177بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه استهر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است
Ghazal 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است
Ghazal 1179بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه استخاک ما چون درد می در گوشه میخانه است
Ghazal 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.