Safavid era
بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Ghazal 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است
Ghazal 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن استچشم گریان من از رخسار جانان روشن است
Ghazal 1074چشم من از گریه مستانه من روشن استخانه من چون صدف از دانه من روشن است
Ghazal 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من استبادبان و لنگرش بیداری و خواب من است
Ghazal 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است
Ghazal 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است
Ghazal 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است
Ghazal 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است
Ghazal 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Ghazal 1080کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من استعالمی زین باده سر جوش مدهوش من است
Ghazal 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است
Ghazal 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است
Ghazal 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است
Ghazal 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
Ghazal 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن استمغز چون گردید کامل پوست بر تن دشمن است
Ghazal 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است
Ghazal 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست
Ghazal 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست
Ghazal 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست
Ghazal 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
Ghazal 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست
Ghazal 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوستهر که از خود می دود بیرون به استقبال اوست
Ghazal 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوستخرده انجم سپند روی آتش فام اوست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.