Safavid era
غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Ghazal 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Ghazal 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
Ghazal 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Ghazal 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Ghazal 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Ghazal 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Ghazal 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Ghazal 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را
Ghazal 92کِی نیامِ پوچ میسازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را
Ghazal 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Ghazal 94از سیهبختی نگردد دیده گریان برق رامیشود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را
Ghazal 95ساقیِ محجوب میباید شرابِ عشق راآتشِ هموار میباید کبابِ عشق را
Ghazal 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Ghazal 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق رالامکان یک پله باشد آستانِ عشق را
Ghazal 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Ghazal 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
Ghazal 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Ghazal 1000شاهد مستوری گل قطره شبنم بس استچهره مریم دلیل عصمت مریم بس است
Ghazal 1001گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است
Ghazal 1002باده مرد افکن من معنی روشن بس استساغر و مینای من کلک و دوات من بس است
Ghazal 1003مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است
Ghazal 1004گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس استنقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است
Ghazal 1005مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.