Safavid era
تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بودشبنم خلد نظر باز گل روی تو بود
Ghazal 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
Ghazal 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود
Ghazal 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود
Ghazal 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود
Ghazal 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بودفیض در کعبه مجاور ز در بسته بود
Ghazal 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
Ghazal 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود
Ghazal 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود
Ghazal 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بوددل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود
Ghazal 3568دل دیوانه من قابل زنجیر نبودورنه کوتاهی ازان زلف گرهگیر نبود
Ghazal 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود
Ghazal 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Ghazal 3570باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود
Ghazal 3571مکن از بخت شکایت که وبالش میبودپای طاووس اگر چون پر و بالش میبود
Ghazal 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان میبودنفس سوختهام سنبل و ریحان میبود
Ghazal 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
Ghazal 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رودصرفه آب در آن است که در خاک رود
Ghazal 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟این نه موجی است که از خاطر ساحل برود
Ghazal 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل بروددایم آواره بود هرکه پی دل برود
Ghazal 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرودآب گوهر بسر از جوشش دریا نرود
Ghazal 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود
Ghazal 3579پند ناصح به جنون من افگار افزودشربت تلخ به بدخویی بیمار افزود
Ghazal 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.