Safavid era
پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Ghazal 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Ghazal 713هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را
Ghazal 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Ghazal 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را
Ghazal 716عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را
Ghazal 717در گردش آورید می لعل فام رازین بیش خشک لب مپسندید جام را
Ghazal 718پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را
Ghazal 719شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مراباری دگر نماند درین آسیا مرا
Ghazal 720غمگین نیم که خلق شمارند بد مرانزدیک می کند به خدا، دست رد مرا
Ghazal 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Ghazal 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Ghazal 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Ghazal 724ابروی او نرفت ز مد نظر مرادر زیر تیغ، زندگی آمد بسر مرا
Ghazal 725پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا
Ghazal 726از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا
Ghazal 727از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Ghazal 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Ghazal 729افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا
Ghazal 730گر قابل ملال نیم، شاد کن مراویران اگر نمی کنی، آباد کن مرا
Ghazal 731از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا
Ghazal 732سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا
Ghazal 733از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را
Ghazal 734رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.