Ghazal 3126

گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشدپریزادی بغیر از چشم خوش مژگان نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3127

نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشدکه هرگز مرغ زیرک غافل از روزن نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 313

نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3130

دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشدز اشک هیزم تر آتش سوزان نیندیشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3132

سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالدچو حمالی است کز بار گران بر خویش می بالد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3133

خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3134

نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمدپریزاد بهار از کوه قاف کبریا آمد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3137

بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمدعجب آبی جهان خشک را بر روی کار آمد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3138

در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمدزمین مرده دل را خون به جوش از لاله زار آمد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3140

شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمدنهادم پشت بر دیوار تا پایم به سنگ آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3141

زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمدزخونگرمان به بالینم سرشک لاله گون آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3145

به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمدبه جوی عمر، آب رفته من باز می آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3147

نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداندورقهای پر و بال مرا شهباز گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3148

دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنهزکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3150

زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3151

زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3155

بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3156

چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3159

زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاندفروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3161

که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3162

نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.