Qorxmuram, düşmənim qoy min-min olsun.Neyləyər mənə?Şöhrət sənin olsun, ad sənin olsun,Ümid ver mənə!..

Ümid istəyirəm, mən ümid ancaq,Ümidlə qoyaram dağı-dağ üstə.Nə şöhrət, nə mənsəb, nə dövlət, nə var.Ey könül, dünyadan sən ümid istə!..

Ümid arzuların qızıl naxşıdır.Deyərlər, yeməkdən ümid yaxşıdır.

Deyək dənizdəyəm, sahil görünmür.Ümid mənimlədir,o, məndən dönmür.Sahilə can atıb çırpınır ürək.De, neyləyəcəkÜstümə şığıyan ləpələr mənə?Ümid ver mənə!

İnamla ucaltdıq anamız yeri,Biz möhtac olmadıq dosta, düşmənə.Dəmir çəpərləri, daş hasarlarıDişimlə sökərəm, ümid ver mənə!Həsrət də, hicran da deyil qorxulu.Ümidlə açılar hər eşqin yolu!Bir il - bir an kimi görünər mənə.Ümid ver mənə!Həsrət - vüsal qədər xoş gələr mənə,Ümid ver mənə!İnam ver mənə!

Yaman darıxır,Səfərə çıxırMənim könlümdəki xəyallar yenə,Bələdçi yerinə ümid ver mənə.

Diləklər ümidlə birgə doğulsa,Yerin tərkində də ucalar insan.Arzumu tapmağa ümidim olsa,Mənzil başındayam, yola çıxmadan.Ümidlə qoyaram dağı dağ üstə.Ey könül, özündən sən ümid istə!..

Mart 1967

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets